คืนวันที่ 17 พฤษภาคม 2026 เมื่ออิม แจ-บอม เดินลงจากเวที Olympic Hall ในกรุงโซล เขาไม่ได้มองกลับ เขาเพิ่งใช้เวลาสามชั่วโมงขับร้อง 20 เพลงตลอดสี่ทศวรรษ และผู้ชมหลายพันคนยังคงยืนอยู่ ร้องชื่อเขาต่อไปนานหลังจากไฟในห้องโถงสว่างขึ้น ไม่มีใครพร้อมที่จะให้มันจบสิ้น

"วันนี้ 40 ปีดนตรีของผมมาถึงจุดสิ้นสุดอย่างสมบูรณ์" อิมบอกกับผู้ชมคืนนั้น เสียงของเขายังคงมั่นคงแม้จะแบกน้ำหนักของคำพูดไว้ "ข้อเท็จจริงที่ว่าเพลงของผมได้กลายเป็นแหล่งความสบายใจและแรงกำลังในชีวิตของคุณ นั่นคือความหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกสิ่ง"

คอนเสิร์ตอำลาสองคืน ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า I Am Im Jae-beom ถือเป็นบทสุดท้ายของหนึ่งในอาชีพนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ร็อคเกาหลี ตลอด 40 ปี อิม แจ-บอม ได้กลายเป็นบางอย่างที่หายาก นักร้องที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของอารมณ์ดิบๆ ที่แม้แต่ช่วงเวลาเงียบที่สุดของเขายังทำให้ผู้ชมหยุดหายใจ

ตำนานที่ปฏิเสธการเลือนหาย

เรื่องราวของอิม แจ-บอม เริ่มต้นในปี 1986 เมื่อเขาก้าวขึ้นมาเป็นนักร้องนำของวงเฮฟวี่เมทัล Sinawei (시나위) การเปิดตัวของเขาทันทีทันใดและเปี่ยมด้วยพลัง เสียงที่ดูเหมือนถูกหล่อหลอมจากความเจ็บปวด สามารถเปลี่ยนจากเสียงกระซิบไปสู่เสียงคำรามโดยไม่สูญเสียความใกล้ชิด เขาเปลี่ยนไปทำอาชีพเดี่ยวในปี 1991 และสิ่งที่ตามมาคือชุดเพลงที่นิยามดนตรีบัลลาดและร็อคเกาหลีสำหรับคนรุ่นหนึ่ง

เพลงอย่าง Bitsang (비상 "บินสูง"), Gohae (고해 "สารภาพ"), For You (너를 위해) และ When This Night Passes (이 밤이 지나면) กลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำทางวัฒนธรรมเกาหลีอย่างถาวร เพลงที่เปิดในยามค่ำคืนกำลังจะสิ้นสุด ในช่วงเวลาแห่งความเศร้าและความยินดี ในทุกห้องคาราโอเกะที่มีใครกล้าพยายามร้อง เสียงของเขามีคุณภาพที่ไม่สามารถสร้างได้จากการฝึกฝนใดๆ มันเป็นแค่ตัวเขาเอง

เส้นทางไม่ได้ราบรื่นเสมอไป อิมเผชิญกับช่วงเวลาเงียบยาวนานในที่สาธารณะและความยากลำบากส่วนตัว รวมถึงการเจ็บป่วยและการเสียชีวิตของภรรยาในปี 2017 ซึ่งเขาได้ยกย่องเธอต่อสาธารณะว่าเป็นสมอของเขาตลอดปีที่ยากที่สุด ในปี 2022 หลังจากหยุดพักเจ็ดปี เขากลับมาพร้อมอัลบั้ม Seven Comma พิสูจน์ว่าสิ่งที่เวลาพรากไป มันไม่ได้พรากเสียงของเขาไปด้วย

การประกาศเกษียณที่ทำให้เกาหลีหยุดนิ่ง

ข่าวมาถึงในวันที่ 4 มกราคม 2026 อย่างเงียบๆ และไม่มีคำเตือนล่วงหน้า อิม แจ-บอม โพสต์จดหมายในรูปแบบวิดีโอบนโซเชียลมีเดีย ระบุว่าเขาจะเกษียณจากวงการดนตรีหลังจากทัวร์ทั่วประเทศครบรอบ 40 ปีเสร็จสิ้น สองสามวันต่อมา ปรากฏตัวใน JTBC Newsroom เขาอธิบายเหตุผลด้วยความตรงไปตรงมาที่เป็นลักษณะเฉพาะของเขา "ผมอยากจากไปในขณะที่ผู้คนยังปรบมือให้"

ทัวร์ที่เริ่มดำเนินการตั้งแต่พฤศจิกายน 2025 กลายเป็นสิ่งที่มีน้ำหนักแตกต่างออกไปทันที วันแสดงใน 12 เมืองขายหมดเกือบทันที แฟนๆ ที่เคยดูเขาแสดงมาก่อนรีบมาดูเขาเป็นครั้งสุดท้าย คนอื่นๆ ที่รู้จักเขาแค่จากเพลย์ลิสต์ของพ่อแม่มาเพื่อทำความเข้าใจว่าทำไมถึงมีการฮือฮานานถึงสี่ทศวรรษ คำตอบไม่เคยอยู่ในข้อสงสัย

ในวันที่ 6 มกราคม สองวันหลังการประกาศเกษียณ อิมปล่อยซิงเกิลสุดท้าย: Life is a Drama เพลงนี้ดูเหมือนบทสรุป ไม่รีบร้อน ซื่อสัตย์ต่ออารมณ์ สร้างขึ้นจากทำนองที่ยังค้างอยู่นานหลังจากโน้ตสุดท้ายจางหายไป

สามชั่วโมงที่รู้สึกเหมือนสี่สิบปี

การแสดงไฟนอลมาถึงในวันที่ 16 และ 17 พฤษภาคมที่ Olympic Hall ในสวนโอลิมปิกโซล การแสดงพิเศษที่เพิ่มขึ้นหลังจากแฟนๆ ขอให้มีคืนสุดท้ายในเมืองหลวง สถานที่เต็มไปด้วยผู้ชมหลายรุ่น วัยรุ่นที่โตมากับเพลย์ลิสต์ของพ่อแม่ร่วมกับแฟนเก่าที่ตอนนี้อายุ 40-50 ปีที่อยู่กับอิมมาตั้งแต่ต้น

เขาเปิดด้วย Days I Have Endured (내가 견뎌온 날들) บัลลาดจากอัลบั้ม Seven Comma เนื้อเพลง "ให้เราพบกันอีกครั้งสักวัน ที่ไหนสักแห่ง ให้เราพบกันอีกครั้ง" กรอบทั้งคืนให้เป็นการอำลาที่ปฏิเสธความรู้สึกสุดท้าย จากนั้นเขาก็ผ่านเซ็ตลิสต์ที่รู้สึกน้อยกว่าที่จัดไว้และมากกว่าที่จดจำ เพลงมาถึงตามลำดับที่ดูเหมือนจะต้องการ แต่ละเพลงลงจอดต่างออกไปในบริบทของการสิ้นสุด

จุดสูงสุดทางอารมณ์มาถึงกับ Gohae เพลงที่ยากด้านเสียงร้องมากจนนานเรียกว่า "เพลงต้องห้ามในคาราโอเกะ" ในเกาหลี เมื่อ intro เริ่มต้น อิมหันหลังให้ผู้ชม หันหน้าเข้าหาภาพพระแม่มารีที่ฉายบนจอเวที หลังจากผ่านช่วงดนตรียาว เขาหันกลับและปล่อยบรรทัดเปิด "어찌합니까" (ฉันจะทำอะไรได้บ้าง) และเสียงแผ่ขยายไปทั่วฝูงชนที่อยู่ระหว่างถอนหายใจและอุทาน เสียงถอนหายใจกระเพื่อมไปทั่วผู้ชมก่อนจะระเบิดเป็นเสียงปรบมืออย่างกึกก้อง

เขาไม่สั่นคลอน ไม่ครั้งเดียวใน 20 เพลงและเกือบสามชั่วโมงที่เขาพึ่งพานักร้องสำรองเพื่อครอบคลุมช่วงยากหรือเลี่ยงโน้ตสูงอย่างเงียบๆ "ทุกคืนของทัวร์นี้" เขาบอกกับผู้ชม "ผมร้องเพลงเหมือนคนที่ไม่มีวันพรุ่งนี้"

คำพูดที่เขาทิ้งไว้

ระหว่างเพลง อิมพูดด้วยความซื่อสัตย์ที่วัดมาอย่างดีของคนที่คิดอย่างรอบคอบว่าเขาต้องการทิ้งอะไรไว้ "มองย้อนกลับไป 40 ปี ช่วงเวลามากมายแล่นผ่าน" เขาพูด "ในทุกเส้นทางที่ฉันเดิน คุณอยู่ที่นั่นเสมอ ผมขอบคุณอย่างจริงใจสำหรับเวลาที่คุณเดินเคียงข้างผม"

เมื่อผู้ชมตะโกนขอให้เขาร้องต่อ เขาส่ายหัวเบาๆ "จะไม่มีอีกแล้ว" เขาพูด "แต่วันนี้ โปรดอย่าเศร้า เพลิดเพลินกับมัน ผมจะคืนทุกสิ่งที่ผมได้รับ และมากกว่านั้น"

คอนเสิร์ตจบลงด้วย encore ที่แฟนๆ เตรียมมานานหลายสัปดาห์ เป็นกิจกรรมไฟฉายที่ทั้งสนามกระพริบพร้อมกัน และการร้องตามที่แม้แต่อิมเองก็ดูซึ้งใจ เขายืนอยู่ที่ขอบเวทีและมองดูมันด้วยความรู้สึกที่ดูเหมือนความกตัญญู

ในการสัมภาษณ์วิดีโอสั้นๆ ที่แสดงใกล้จบคอนเสิร์ต เมื่อถูกถามว่าเขาวางแผนจะทำอะไรหลังการแสดงครั้งสุดท้าย อิมตอบพร้อมยิ้ม "ดูรีวิวคอนเสิร์ต แล้วก็เอาขยะรีไซเคิลออกไปทิ้ง" ผู้ชมหัวเราะและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน

"ผมพูดเสมอว่าผมอยากเป็นนักร้องที่เล่าเรื่องของผู้คน" อิมพูดระหว่างคำกล่าวปิด "ผมคิดว่าความฝันนั้นได้รับการเติมเต็มแล้ว อย่างน้อยก็เล็กน้อย"

สิ่งที่รออยู่ข้างหน้า

อิม แจ-บอม อายุ 64 ปี ชัดเจนเกี่ยวกับแผนของเขา หลังจากหลายทศวรรษที่นำทางชีวิตสาธารณะ ไม่สามารถเดินอย่างอิสระกับลูกสาวได้โดยไม่ดึงดูดความสนใจ เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย "ผมกำลังกลับไปสู่ชีวิตธรรมดา" เขาบอกกับแฟนๆ เมื่อปิดคอนเสิร์ต "ไม่ใช่การจากไป แค่ก้าวเข้าสู่เวลาอีกประเภทหนึ่ง ผมไม่สามารถเดินอย่างอิสระกับลูกสาวได้ ตอนนี้ผมทำได้แล้ว"

แน่นอนว่าดนตรีของเขาไม่ได้ไปไหน แคตตาล็อกที่เขาสร้างตลอดสี่ทศวรรษยังคงอยู่ เพลงที่เล่นในงานแต่งงานและงานศพ ในวันส่งท้ายปีเก่าและเช้าวันอาทิตย์ที่สบายๆ โดยผู้คนที่ไม่เคยพบกัน แต่รู้โดยสัญชาตญาณว่าเนื้อเพลงถูกเขียนมาเพื่อพวกเขา

"ผมจะจากไป" อิมพูด "แต่ดนตรีของผมจะอยู่เคียงข้างคุณอย่างอบอุ่น"

นอก Olympic Hall หลังการแสดงครั้งสุดท้าย แฟนๆ อยู่นานเกือบชั่วโมง ร้องชื่อเขาสู่ค่ำคืนโซล บางคนร้องไห้อย่างเปิดเผย ผู้ชมคนหนึ่งที่เดินทางมาจาก Seodaemun ไตร่ตรอง "เขาเป็นนักร้องท่ามกลางนักร้อง การที่คนเก่งขนาดนี้จากไปเป็นการสูญเสีย แต่เขาเลือกด้วยตัวเอง และผมหวังว่าเขาจะมีความสุข"

นั่นคือสิ่งที่เกี่ยวกับอิม แจ-บอม แม้แต่ในตอนท้าย มันเป็นเรื่องของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาใช้เวลา 40 ปีสร้างดนตรีที่รู้สึกเป็นส่วนตัวอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าทุกเนื้อเพลงถูกเขียนมาโดยเฉพาะสำหรับใครก็ตามที่กำลังฟัง และเขาปิดฉาก 40 ปีนั้นในแบบเดียวกัน ไม่มีทางลัด ไม่มีข้อยกเว้น แค่คืนสุดท้ายของทุกสิ่งที่มี แล้วก็โค้งงาม

#retirement-concert Articles

Latest Articles

Nobody Was Ready for Im Jae-beom's Final Goodbye