Yeon Sang-ho's Cannes Journey — Four Selections Across 15 Years

นี่ไม่ใช่ปีที่ภาพยนตร์เกาหลีมาถึงเมืองคานส์ การมาถึงนั้นเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป — ในรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมของอิม กวอนแทก ในปี 2002 ในชื่อเสียงเงียบๆ ของฮง ซังซู และในการสะสมตลอดทศวรรษที่ทำให้รางวัลปาล์มทองคำของบงจุนโฮในปี 2019 ดูเหมือนหลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อมองย้อนกลับไป สิ่งที่ปี 2026 เป็นตัวแทนคือบางอย่างที่แตกต่าง: ปีที่ภาพยนตร์เกาหลีหยุด "มาถึง" และเริ่ม "นำ" ปาร์ค ชาน-อุค — ผู้กำกับ Oldboy, The Handmaiden, Decision to Leave — ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการตัดสินเทศกาลภาพยนตร์คานส์ชาวเกาหลีใต้คนแรกในประวัติศาสตร์ ทั้งนี้ยังมีภาพยนตร์เกาหลีสองเรื่องในรายการคัดเลือกอย่างเป็นทางการพร้อมกัน: Hope ของนา ฮง-จิน ในสาขาประกวด และ Colony ของยอน ซัง-โฮ ในสาขา Midnight Screenings อันทรงเกียรติ การจัดเรียงนี้ไม่เคยมีมาก่อน และมาพร้อมกับรายชื่อนักแสดงที่ฟังดูเหมือนเป็นสตูดิโอในฝัน

น้ำหนักทางประวัติศาสตร์ของการเป็นประธานคณะกรรมการของปาร์ค ชาน-อุค

ความสำคัญของการแต่งตั้งปาร์ค ชาน-อุค ไม่สามารถวัดได้จากความเป็น "ครั้งแรก" เพียงอย่างเดียว แม้ว่าความเป็นครั้งแรกนั้นจะเป็นจริง ตลอด 79 ปีของเทศกาลคานส์ ไม่เคยมีผู้กำกับเกาหลีใต้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการตัดสินมาก่อน บทบาทนี้ไม่ใช่พิธีการ: ประธานคณะกรรมการนำการปรึกษาหารือ ออกเสียงลงคะแนน และท้ายที่สุดลงนามในรางวัลปาล์มทองคำและรางวัลสำคัญทั้งหมด นี่คือตำแหน่งที่มีอิทธิพลมากที่สุดที่ผู้สร้างภาพยนตร์สามารถดำรงได้ในเทศกาลภาพยนตร์ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในโลก และความจริงที่ว่าผู้กำกับเกาหลีดำรงตำแหน่งนี้ในปีที่ภาพยนตร์เกาหลีสองเรื่องกำลังแข่งขัน ไม่มีใครในอุตสาหกรรมมองข้ามได้

ความสัมพันธ์ของปาร์คกับคานส์มีมายาวนาน ภาพยนตร์ปี 2022 ของเขา Decision to Leave ทำให้เขาได้รับรางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยมในสาขาประกวด เพิ่มเติมจากอาชีพที่สร้างขึ้นจากความแม่นยำทางจิตวิทยาและการล้มล้างแนวภาพยนตร์ที่ได้รับการยอมรับอย่างสม่ำเสมอในเทศกาลยุโรป การแต่งตั้งของเขาส่งสัญญาณบางอย่างที่อุตสาหกรรมกำลังวนเวียนมาหลายปี: ภาพยนตร์เกาหลีไม่ใช่หมวดหมู่ในคานส์อีกต่อไป — มันเป็นเพื่อนร่วมของประเพณีภาพยนตร์อาร์ตเฮ้าส์ยุโรปที่เทศกาลนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุน

การแต่งตั้งนี้ยังมีน้ำหนักในทางปฏิบัติสำหรับภาพยนตร์เกาหลีที่แข่งขัน ปาร์คในฐานะประธานคณะกรรมการไม่สามารถออกเสียงลงคะแนนในภาพยนตร์เกาหลีเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทางผลประโยชน์ แต่การปรากฏตัวของเขาสร้างรูปร่างให้กับการสนทนาและบรรยากาศในห้องในแบบที่ขยายออกไปเกินกว่าการออกเสียงลงคะแนนส่วนบุคคล คณะกรรมการคานส์ครั้งที่ 79 จะประเมินภาพยนตร์เกาหลีโดยมีผู้กำกับเกาหลีเป็นประธาน บริบทนั้นไม่เปลี่ยนแปลงภาพยนตร์ — แต่เปลี่ยนแปลงความหมายเมื่อภาพยนตร์เหล่านั้นได้รับการยอมรับ

Colony และวิวัฒนาการของภาพยนตร์แนวประเภทเกาหลี

Colony ของยอน ซัง-โฮ คือการได้รับเชิญสู่คานส์ครั้งที่สี่ของเขาใน 15 ปี — ความสม่ำเสมอที่ผู้กำกับจากประเทศใดก็ตามแทบจะอ้างไม่ได้ ภาพยนตร์แรกของเขาคืออนิเมชัน The King of Pigs (2011) ที่ฉายในสาขา Directors' Fortnight ส่วน Train to Busan (2016) เปิดตัวใน Midnight Screenings และกลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์แนวประเภทเกาหลีที่กำหนดทศวรรษ ดึงดูดผู้ชม 11.5 ล้านคนในประเทศและสร้างรอยเท้าทั่วโลกสำหรับภาพยนตร์สยองขวัญเกาหลี Peninsula (2020) กลับมาสู่ Midnight Screenings ภายใต้เงื่อนไขที่เปลี่ยนแปลงโดยการระบาด Colony ตอนนี้เป็นบทที่สี่ในความสัมพันธ์กับคานส์นี้ — คราวนี้มีนักแสดงที่รวมตัวในระดับที่บ่งบอกว่าเป็นภาพยนตร์อีเวนต์ของสตูดิโอมากกว่าของสะสมแอนด์อาร์ตเฮ้าส์

การคัดเลือกนักแสดงจอน จี-ฮยอนเพียงอย่างเดียวก็สมควรได้รับความสนใจ เธอหายจากจอใหญ่มา 11 ปี นับตั้งแต่หนังสะสมทรัพย์ปี 2015 เรื่อง Assassination — ภาพยนตร์ที่ดึงดูดผู้ชม 12.7 ล้านคนในประเทศ ซึ่งเป็นอันดับที่เจ็ดสูงสุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์เกาหลีในขณะนั้น การกลับมาในภาพยนตร์แนวประเภทของยอน ซัง-โฮ ที่จัดจำหน่ายโดย Showbox พร้อมรอบปฐมทัศน์โลกที่คานส์ ไม่ใช่การกลับมาอย่างเงียบๆ ภาพยนตร์ยังนำแสดงโดย คู คโย-ฮวัน — ผู้ที่งานใน D.P. และ Decision to Leave ทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่หลากหลายที่สุดของภาพยนตร์เกาหลี — พร้อมด้วย จี ชาง-อุค, ชิน ฮยอน-บีน, คิม ชิน-รก และโก ซู

พล็อตเรื่องมุ่งเน้นที่การประชุมเทคโนโลยีชีวภาพที่ระเบิดขึ้นเมื่อไวรัสที่ไม่ทราบชนิดกลายพันธุ์อย่างรวดเร็วและครอบครองสิ่งอำนวยความสะดวก ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องกักกันอาคารและดักจับผู้รอดชีวิตไว้ภายใน ความกังวลลักษณะเฉพาะของยอน — สิ่งที่เกิดขึ้นกับชุมชนมนุษย์ภายใต้ความเครียดทางชีวภาพแบบหายนะ — ดำเนินผ่านสถานที่โดยตรง แต่ Colony บ่งบอกถึงวิวัฒนาการ: ผู้ติดเชื้อตามคำอธิบายต้น เริ่มวิวัฒน์ในแบบที่บ่งบอกไม่ใช่แค่การปนเปื้อน แต่การแตกแขนง ความน่าสะพรึงกลัวกลายเป็นออนโทโลจิคัล ผู้กำกับแนวประเภทที่รู้จักกันในเรื่องความวิตกกังวลทางสังคมกำลัง รายงานว่า ตั้งคำถามที่ใหญ่กว่าคราวนี้

นา ฮง-จิน ในสาขาประกวด — และความหมายของภาพยนตร์เกาหลีสองเรื่อง

การปรากฏตัวของ Hope ของนา ฮง-จิน ในสาขาการแข่งขันอย่างเป็นทางการเป็นการแถลงการณ์อีกประเภทหนึ่ง ผลงานของนา — The Chaser (2008), The Yellow Sea (2010), The Wailing (2016) — สร้างขึ้นบนชื่อเสียงหนึ่งทศวรรษเกี่ยวกับความรุนแรง ความน่าสะพรึงกลัว และความเชี่ยวชาญด้านแนวประเภทที่คานส์ชื่นชมมาจากระยะไกลมาเป็นเวลานาน การคัดเลือกเข้าสาขาประกวดเป็นการรับรองที่แข็งแกร่งที่สุดของเทศกาล ช่องทางที่รางวัลปาล์มทองคำถูกแข่งขัน

การมีภาพยนตร์เกาหลีสองเรื่องในรายการคัดเลือกอย่างเป็นทางการของคานส์ — หนึ่งในสาขาประกวด หนึ่งใน Midnight Screenings — ในปีเดียวกัน ไม่ใช่เรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ก็ไม่ค่อยเกิดขึ้น การที่ภาพยนตร์ทั้งสองมาถึงพร้อมกับผู้กำกับเกาหลีที่เป็นประธานคณะกรรมการเป็นเรื่องใหม่จริงๆ มันสร้างการจัดเรียงที่ภาพยนตร์เกาหลีไม่เคยครอบครองในเทศกาลภาพยนตร์ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในโลกมาก่อน

บริบทนั้นสำคัญเกินกว่าแค่เกียรติยศ ความสำเร็จของคานส์ทำหน้าที่เป็นสัญญาณอุตสาหกรรม กำหนดรูปร่างการตัดสินใจซื้อ ข้อตกลงการจัดจำหน่าย และการวางตำแหน่งในเทศกาลต่อมา ภาพยนตร์เกาหลีที่เปิดตัวที่คานส์มาถึงตลาดต่างประเทศพร้อมกับข้อมูลประจำตัวที่เปลี่ยนการสนทนากับผู้ซื้อ การเปิดตัว Showbox ของ Colony ในเกาหลีวันที่ 21 พฤษภาคม จะเริ่มต้นด้วยข้อมูลประจำตัวนั้นในตำแหน่งอยู่แล้ว ไม่ว่าคณะกรรมการตัดสินอย่างเป็นทางการจะมอบรางวัลหรือไม่ก็ตาม

ความหมายของปี 2026 สำหรับทศวรรษหน้า

ส่วนโค้งจากรางวัลปาล์มทองคำของบง จุน-โฮ ในปี 2019 ถึงการเป็นประธานคณะกรรมการของปาร์ค ชาน-อุค ในปี 2026 ครอบคลุมเจ็ดปี ในช่วงนั้น ภาพยนตร์เกาหลีไปจากหัวข้อของการสนทนาระดับโลกสู่การเป็นหนึ่งในสถาปนิกของมัน คำถามอุตสาหกรรมไม่ใช่ว่าภาพยนตร์เกาหลีจะชนะที่คานส์ได้หรือไม่อีกต่อไป — Parasite ตอบคำถามนั้นไปแล้ว คำถามตอนนี้คือว่าผู้สร้างภาพยนตร์เกาหลีจะกำหนดรูปร่างว่าคานส์คิดเกี่ยวกับภาพยนตร์โดยรวมอย่างไร ไม่ใช่แค่ในฐานะหมวดหมู่ของชาติ

ปาร์ค ชาน-อุค นั่งในเก้าอี้ประธานคณะกรรมการเป็นคำตอบหนึ่ง การปรากฏตัวของเขาส่งสัญญาณถึงคานส์ที่มองภาพยนตร์เกาหลีไม่ใช่ในฐานะประเพณีระดับภูมิภาคที่แปลกใหม่ แต่เป็นประเพณีหลัก — ที่ได้รับสิทธิ์ในการประเมินการสร้างภาพยนตร์ระดับโลกตามเงื่อนไขของตัวเอง สำหรับผู้กำกับอย่างยอน ซัง-โฮ และนา ฮง-จิน บริบทนั้นเป็นทั้งความรับผิดชอบและรันเวย์ ภาพยนตร์ที่พวกเขานำมายังคานส์ 2026 จะถูกดูในเทศกาลที่ผู้ตัดสินสูงสุดคือคนที่เข้าใจจากภายใน ว่าภาพยนตร์แนวประเภทเกาหลีพยายามทำอะไร

การเปิดตัวในประเทศของ Colony วันที่ 21 พฤษภาคม ให้ไทม์ไลน์ของตนเองสำหรับผู้ชมเกาหลีสำหรับการคำนึงถึงนี้ การกลับมาของจอน จี-ฮยอน วิวัฒนาการของยอน ซัง-โฮ นักแสดงที่สร้างขึ้นสำหรับขนาด — ทั้งหมดนั้นมาถึงพร้อมกับน้ำหนักของคานส์อยู่ข้างหลังแล้ว คำถามคือว่าภาพยนตร์จะแบกน้ำหนักนั้นในตลาดที่ความคาดหวังแนวประเภทสูงเท่ากับที่ใดๆ ในโลกได้หรือไม่ เมื่อพิจารณาการสะสมทศวรรษสู่ช่วงเวลานี้ คำตอบจะบอกบางอย่างเกี่ยวกับสิบปีข้างหน้าของภาพยนตร์เกาหลี ไม่ใช่แค่ฤดูกาลปัจจุบัน

#k-cinema Articles

Latest Articles

Park Chan-wook, Colony, Hope: Korea's Most Powerful Cannes Yet